De Economische Inspectie oordeelt na mijn klacht dat de reclamepraktijken van kredietverstrekker Cofidis strijdig zijn met de wet. Maar de inspectie kan niet garanderen dat Cofidis daaraan gevolg zal geven. Ik pleit voor strengere straffen. De kredietverstrekkers vegen hun voeten aan de wet, omdat ze weten dat ze de sancties toch amper voelen.

Op 23 oktober 2011 diende ik een klacht in bij de Economische Inspectie tegen de dubieuze reclamepraktijken van Cofidis. De kredietverstrekker voerde een aanlokkelijke campagne om consumentenkredieten te slijten: bij het opnemen van een krediet kreeg de consument een gratis homecinema-systeem cadeau. De kostprijs van het krediet - er wordt een monsterintrest geëist van 13 procent - was enkel opgenomen in de piepkleine voetnoten van de reclamefolder.

De Economische Inspectie liet gisteren weten dat de reclamecampagne effectief strijdig is met de wet van 6 april 2010 betreffende marktpraktijken en consumentenbescherming. "Het onderzoek heeft uitgewezen dat de praktijk wel degelijk een inbreuk vormt op de vigerende wetgeving. Mijn diensten hebben dan ook maatregelen getroffen om die praktijk te doen stoppen", schrijft de bevoegde inspecteur-directeur. Maar hij voegt eraan toe dat "we onmogelijk kunnen voorspellen welke gevolgen Cofidis daaraan zal geven".

Het is godgeklaagd dat de economische inspectie keer op keer vaststelt dat de kredietverstrekkers hun voeten vegen aan de reglementering die vooral zwakkere consumenten moet beschermen tegen overmatig krediet. Deze week wees een screening van kredietwebsites uit dat maar liefst 97 procent van de digitale kredietverstrekkers niet conform de wet werken. Vandaag stellen we vast dat Cofidis de wet overtreedt. Het ziet er meer en meer naar uit dat de sancties op inbreuken onvoldoende zijn en dat grote kredietverstrekkers eventuele boetes gewoon verrekenen in hun financieel plan.

Ik dring daarom aan op strengere straffen om die reglementering ook te doen naleven. We kunnen immers niet rond de vaststelling heen dat meer en meer gezinnen in de armoede terecht komen door dergelijke perverse verleidingstechnieken met superdure consumentenkredieten.