Geachte mevrouw De Block,
Beste Maggie,

U had zich uw start in de regering waarschijnlijk anders voorgesteld. Toegegeven, asiel en migratie waren niet meteen uw stokpaardjes, maar u ging een maand lang zwijgen en studeren om daar een mouw aan te passen. Maar na die maand blokken was uw eerste examen vorige week niet bepaald een geweldig succes. U kende er nog altijd niets van, sneerden uw tegenstanders. U was een miscast, hoonden ze uw weg.

Temidden van al die heisa dreigt iedereen - u hopelijk niet - een beetje te vergeten dat u ook staatssecretaris voor Armoedebestrijding bent. Daar moest u niet voor studeren. Als huisarts weet u als geen ander wat armoede kan aanrichten, als parlementslid hebt u zich jarenlang vastgebeten in de problematiek. Europa heeft ons land tijdens drie opeenvolgende Europese raden én in het Lissabonakkoord aangespoord om de strijd tegen armoede op te drijven. Uw partij hecht zeer veel belang aan de Europese aanbevelingen, we gaan er vanuit dat ze ook deze heeft gehoord, mevrouw de staatssecretaris. We hopen dan ook dat uit de beleidsbrief die u vandaag in het parlement voorstelt zal blijken dat u van de strijd tegen armoede een absolute topprioriteit maakt. Dat u er in budgettair moeilijke tijden, waar forse besparingen onvermijdelijk zijn, toch in slaagt om de mensen die in armoede leven te ontzien. Meer zelfs, dat u er niet alleen in slaagt om hen te ontzien, maar om hen zoveel mogelijk kansen te geven om uit hun miserie te ontsnappen.

Eén op zeven Belgen leeft vandaag in armoede. Eén op vijf kinderen jonger dan zestien jaar groeit op in een gezin met een inkomen onder de Europese armoedegrens. Bijna vijftien procent van de jongeren tot 25 jaar moet rondkomen met een inkomen van minder dan € 973. Laten we die situatie verder escaleren, dan dreigen die jongeren morgen de arme ouders van een nieuwe generatie arme kinderen te worden. Armoede bij kinderen en jongeren moet hét speerpunt van uw beleid worden. Want aan alle crisissen komt vroeg of laat een einde. En dan hebben we elk paar handen broodnodig om de arbeidsmarkt en de economie weer te laten groeien. Duwen we die jongeren nu alleen maar dieper en massaler in de armoede, dan krijgen we ze er heel moeilijk nog uit. Dan rijden we ons allemaal vast.

Soms kunnen kleine, eenvoudige ingrepen een wereld van verschil maken in de strijd tegen armoede. Wist u, mevrouw De Block, dat bij gezinnen die in een collectieve schuldenregeling zitten zelfs het kindergeld niet veilig is? Vandaag leven 94.863 gezinnen in een jarenlang keurslijf van een schuldenregeling, dikwijls alleenstaande vrouwen. Het is een uitstekende zaak als mensen met kinderen zich engageren om hun schulden af te lossen, het is een essentiële ontsnappingsroute uit de armoede. Maar ook het kindergeld opofferen in een afbetalingsplan, zoals nu vaak het geval is, richt alleen maar nog meer schade aan. Welke zin heeft het dat we ouders in een collectieve schuldenregeling op droog zaad zetten en hen beletten hun kinderen op een fatsoenlijke manier te voeden en te kleden? Als we de strijd tegen armoede bij kinderen echt au sérieux nemen moeten we komaf maken met dit soort fundamentele onrechtvaardigheden veranderen. Wij willen garanderen dat het kindergeld veilig is. Altijd.

Een tweede sp.a-voorstel is gericht op studenten die moeten rondkomen met een leefloon. De wet laat niet toe dat die jongeren kunnen bijverdienen zoals andere jongeren van wie de studies worden betaald door de ouders. Jongeren met een leefloon worden zo feitelijk uitgesloten van studentenjobs: die worden in mindering gebracht bij het leefloon. Van 2008 tot 2010 groeide het aantal studenten met een leefloon met maar liefst 2200 studenten tot 17.000 jongeren. Studenten en jongeren met een leefloon hebben vaak nog de veerkracht om hun leven een andere wending te geven. Het is onze plicht om hen hiervoor alle kansen te geven. Maak studentenarbeid niet alleen voordelig en flexibel voor studenten met rijke ouders, maar ook voor jongeren die na een behoeftenonderzoek alleen nog bij het OCMW kunnen aankloppen om hun studies te financieren.

Mevrouw de Staatssecretaris, onze wetsvoorstellen kosten de schatkist geen eurocent. Ze vragen alleen politieke wil. Ze vragen een staatssecretaris die aan de kar trekt en op tafel klopt. Die al haar cruciale bevoegdheden even belangrijker vindt en zich niet laat ontmoedigen door een valse start. Laat ons samen de kans grijpen om armoedebestrijding hoog op de agenda te plaatsen en prioritair inzetten op kinderen en jongeren. Alleen op die manier stoppen we de groeiende ongelijkheid tussen jongeren en geven we kwetsbare kinderen en jongeren een echte kans om te ontsnappen uit de miserie.

Hans Bonte, volksvertegenwoordiger sp.a